Форум кафедры иностранных языков и перевода УрФУ

Обратно на сайт

You are not logged in.

#1 2017-01-31 19:15:03

administrator
Administrator

Перевод с греческого. Проза.

Επιβατικός σταθμός Λαρίσης

Είναι φορές που βουτάς σε εσωτερικές πληγές συναισθημάτων με την έλευση του νέου έτους, αυτές που απέμειναν ακόμη ανοικτές από το παρελθόν, αφού δεν μπορείς να προβλέψεις τι φέρνει το αύριο, ειδικά τις πρώτες ημέρες ενός έτους. Στέκεις αποσβολωμένος κοιτώντας στον ανοικτό ορίζοντα κατά τη θάλασσα, όπως μια αχτίδα ηλίου ξεφεύγει από τα σύννεφα και γρατζουνάει το δεξί φρύδι σου και κλείνεις το βλέφαρο να διακρίνεις καλύτερα πίσω από τη θαμπάδα. Αφού με μάτια που στρέφουν αλάργα, βλέπεις καλύτερα το μέσα σου, κι αυτό που μπορεί να σου φέρει σαν προσδοκία, κι από κει, από τα ενδώτερα της ψυχής αναχωρούν τα τραίνα της προσωπικής πορείας κι από το που τα στρέφει ο ατομικός κλειδούχος, έμπειρος από τις στιγμές μας, ακολουθούν τη γραμμή της αισιοδοξίας ή παίρνουν σφυρίζοντας από ζόρι, ανήφορους δύσκολους απογοητεύσεων, σαν του Μπράλλου τις επικίνδυνες στροφές, που όταν κοιτάς απ’ το παράθυρο της αμαξοστοιχίας βλέπεις την ομορφιά της φύσης, σε ορεινό και κάμπο και νιώθεις τη χαρά του ταξιδιού, αλλά πολύ κοντά είναι τ’ απόκρυμνα και το γκρέμα. Με επικίνδυνες τέτοιες στροφές, θα πεις, μπορείς να βλέπεις την ομορφιά της φύσης αλλιώς, μονότονα, καθηλωμένος στο ίδιο κάθισμα ακούς το τακατάκ – τακατάκ πήδημα της μηχανής στις σιδερένιες ράγες, ήχος που κάνει το ταξίδι δυσκολότερο. Όμως αν τύχει και σταθεί για λίγο στο σταθμό, βαγόνι της χαράς μου, και δεις να σε προσμένουν για να σε χαιρετίσουν ή ανέβουν επιβάτες για τη διπλανή σου θέση, ακόμη κι η ευθεία αρχίζει τα ζιγκ ζάκ της ικανοποίησης. Δεν είναι που μόνος θα πας και μόνος θα φθάσεις αλλά τα εισιτήρια που θα κόψει το εκδοτήριο αισθημάτων, συνεπιβάτες και συνταξιδιώτες που μπορούν να βγάλουν απ’ τα μπαγάζια τους ένα χαμόγελο, ένα μειδίαμα τέλος πάντων, για σένα. Είναι φορές που ξύνεις πληγές στον ερχομό του νέου έτους, αφού δεν μπορείς να προβλέψεις τι θα’ ρθει. Μέχρι να σε σύρει από την αβαρία η καθημερινότητα και οδηγηθεί η αμαξοστοιχία πάλι στο μηχανοστάσιο προς επισκευή.

Φώτης Κουτσαμπάρης, λοξές
ματιές, Ιανουάριος 2010

Offline

 

Board footer

Написать администратору
© Copyright 2002–2005 Rickard Andersson