Форум кафедры иностранных языков и перевода УрФУ

Обратно на сайт

You are not logged in.

#1 2019-02-01 00:58:59

administrator
Administrator

Перевод с греческого. Публицистика.

Μια ανάσα από το θάνατο.

Το αέριο που χρησιμοποιήθηκε στο θέατρο της Μόσχας, τον Οκτώβριο του 2002 για την εξουδετέρωση των τσετσένων ανταρτών, που κρατούσαν επί τριήμερο σε ομηρία 900 θεατές και ηθοποιούς στο θέατρο Ντουμπρόφκα της Μόσχας και είχε συνέπεια εκτός από τους τρομοκράτες να βρουν τραγικό θάνατο και 118 από τους ομήρους, ήρθε να θυμίσει ένα ανάλογο αέριο που λίγο πριν από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου δοκίμαζαν οι χιτλερικοί για να αρχίσουν να το χρησιμοποιούν στα πεδία των μαχών προσπαθώντας να αποτρέψουν την επερχόμενη ήττα τους. Στο πλαίσιο εκείνων των δοκιμών οι ναζιστές είχαν διοχετεύσει στις 31 Ιανουαρίου 1945 ένα τέτοιο αέριο στις γαλαρίες του Μελκ, ενός υπόγειου εργοστασίου κατασκευής ρουλεμάν για τα τανκς του γερμανικού στρατού που λειτουργούσε μυστικά στις Αυστριακές Αλπεις. Η συνέπεια ήταν να βρουν τον θάνατο περίπου 3.000 όμηροι που εργάζονταν καταναγκαστικά στις υπόγειες στοές και μεταξύ αυτών και 250 περίπου έλληνες όμηροι.

Την τελευταία περίοδο του πολέμου και μπροστά στη διαγραφόμενη ήττα, η Βέρμαχτ πειραματιζόταν στην παραγωγή καινούργιων «χημικών όπλων μάχης», όπως τα ονόμαζε (kampfstoffe). Η εταιρεία IG Farben-Ludnerie είχε αναλάβει την παραγωγή ενός καινούργιου αερίου με την ονομασία Tabun (πρώην Trilon, Τ83) που στόχος του ήταν κυρίως να παραλύει το κεντρικό νευρικό σύστημα, να εμποδίζει την αναπνοή, να δηλητηριάζει το αίμα κ.ά.

Η εντολή για τη μαζική παραγωγή χημικών αερίων είχε δοθεί προσωπικά από τον Χίτλερ σε μια σύσκεψη στις 15 Μαΐου 1943 στο στρατηγείο του. Στη σύσκεψη εκείνη μετείχαν ακόμη ο υπουργός Πολέμου του Γ´ Ράιχ Α. Speer, ο στρατάρχης W. Keitel και το διευθυντικό στέλεχος της εταιρείας IG Farben AG Otto Ambros. Στις 20 Μαρτίου 1944 αποφασίστηκε η παραγωγή του εντελώς καινούργιου χημικού αέριου Sarin (πρώην Trilon, Τ46). Η χρησιμοποίηση καινούργιων αερίων θεωρήθηκε βασική προϋπόθεση για να δοθεί από τους χιτλερικούς η «αποτελεσματική και τελευταία λύση στον πόλεμο», όπως διεκήρυσσαν.

Στα αρχεία του στρατοπέδου του Μελκ αποσιωπάται το γεγονός της διοχέτευσης αερίων στις υπόγειες στοές, ενώ υπάρχει καταγραφή ενός εργατικού ατυχήματος από «βραχυκύκλωμα», εξαιτίας του οποίου – όπως ισχυρίστηκαν τότε οι Γερμανοί – προκλήθηκαν αναθυμιάσεις που προκάλεσαν τον θάνατο 41 ομήρων. Για το θέμα αυτό τρεις από τους επιζώντες έλληνες ομήρους, που την τελευταία στιγμή μπόρεσαν να πεταχτούν έξω από τις στοές και να γλιτώσουν τον θάνατο, είναι κατηγορηματικοί: «Μια μυρωδιά κλούβιου αβγού νιώθαμε να μας πνίγει. Και όπως είναι γνωστό, τέτοια μυρωδιά βγαίνει από χημικές ενώσεις και όχι φυσικά από καμένα καλώδια».

Πουθενά στα επίσημα γερμανικά και αυστριακά αρχεία δεν υπήρχαν στοιχεία για την ύπαρξη του μυστικού υπόγειου εργοστασίου. Το οποίο θα ήταν ακόμη ίσως άγνωστο αν δεν εργαζόταν συστηματικά και με επιμονή για την αποκάλυψή του ο Έλληνας κοινωνιολόγος, Σταύρος Μπαλαούρας, ο οποίος είναι μόνιμα εγκατεστημένος στο Λιντς της Αυστρίας. Με βάση δημοσίευμά μας πριν από 19 χρόνια στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης» (14 Αυγούστου 1983) και τις περιγραφές που μας είχε κάνει τότε ο πρώην όμηρος Βασίλης Λύκος, ο οποίος θυμόταν ότι το μυστικό εργοστάσιο βρισκόταν 5-6 χλμ. ανατολικά της πόλης Μελκ στα νότια της Αυστρίας, κοντά στο χωριό Ρόγκεντορφ, ο κ. Μπαλαούρας άρχισε να ερευνά το θέμα με τη βοήθεια του καθηγητή Peter Kammersatter, εντοπίζοντας μετά από πολλές προσπάθειες το μυστικό υπόγειο εργοστάσιο.

Το ρεπορτάζ του Σπύρου Κουζινόπουλου, δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα των Αθηνών "Το Βήμα" στις 3 Νοεμβρίου 2002

Offline

 

Board footer

Написать администратору
© Copyright 2002–2005 Rickard Andersson