Форум кафедры иностранных языков и перевода УрФУ

Обратно на сайт

You are not logged in.

#1 2020-01-31 22:49:37

administrator
Administrator

Перевод с греческого. Проза.

Με σφραγισμένα χείλη
Γ. Τσιτσίμης


   Από το χέρι της, η γυναίκα δίχως όνομα, έχει πιασμένο το Μάριο. Το αγόρι δείχνει χαρούμενο, φωνές του πλήθους  κυκλώνουν την Μαρία, κραυγές από χίλια πρόσωπα που τη δακτυλοδείχνουν πάλι στην τρομερή πλατεία Αριστοτέλους, σπάνε τ’ αυτιά της και της θολώνουν το μυαλό. Κουράγιο. Μπορεί και να μην την αναγνωρίσει, έχει πια μαλλιά στο κουρεμένο της κρανίο. Μα αν τη γνωρίσει… αυτή τη φορά δεν πρόκειται να κάτσει αρνί για το σφαγείο, όχι μπροστά στο γιο της πια.

           -Δικό σου είναι τ’ αγόρι, συντρόφισσα;

            Την κοιτάζει διαπεραστικά κατευθείαν μέσα της. Η Μαρία, την κοιτάζει και αυτή χωρίς φόβο, μέσα στα γερακίσια μάτια της. Και σφίγγει το μαχαίρι που έχει κρύψει βαθιά μέσα στο σακάκι της.

           -Ναι. Ο γιος μου. Ο Μάριος.

           -Δύσκολη απόφαση… Με το παιδί εδώ πάνω…Σε συγχαίρω συναγωνίστρια, σε συγχαίρω!

            Της χαϊδεύει το μάγουλο σκεφτική, της δίνει το παιδί και απομακρύνεται, σκυθρωπή, γεμάτη από μάρμαρο, ξάφνου σταματά στα δέκα μέτρα και της φωνάζει κάτι, η Μαρία παγώνει στο χώμα που πατά, το μαχαίρι είναι πάντα εκεί, σφίγγει το χέρι του παιδιού και ακούει πάλι το πλήθος να ουρλιάζει.

               -Ξέρεις… είχα κι εγώ κάποτε ένα παιδί… μια κόρη, μεγάλη ήταν, είκοσι δύο χρονών..μου την εκτελέσανε  ο Ιταλοί… πάνε λίγα χρόνια…στην Κατοχή…

             -Λυπάμαι… Λυπάμαι πολύ… συντρόφισσα.

              Η άλλη γυρίζει και χάνεται στις φυλλωσιές. Η Μαρία ανασαίνει. Με την άκρη του ματιού της αντιλαμβάνεται τους θάμνους λίγο πιο πέρα να αναταράζονται. Ξεπροβάλλει ο καπετάν Δίκαιος, η θήκη του πιστολιού του είναι ξεκούμπωτη, βάζει το όπλο στη θέση του και την πλησιάζει, η ανάσα του κοφτή, η δική της τρεμάμενη, αγχωμένη, ο ήλιος βάφει τα πρόσωπά τους με το άρρωστο φως του.

            -Ξέρω για το παιδί… ξέρω ποιανού είναι…

             Η Μαρία ανατριχιάζει. Κοιτάζει τον καπετάνιο στα μάτια αλλά ο νους της είναι αλλού, σε πλατείες που δικάζουν, σε ψαλίδια που κουρεύουνε τον έρωτα, ο Μάριος ξεφεύγει από το χέρι της και τρέχει προς το στρατόπεδο, απομένουν να κοιτάζονται στη σιωπή τους.

             -Να μη φοβάσαι. Αφού αποφάσισες εσύ για τη ζωή του παιδιού σου, λόγος δε μου πέφτει ούτε εμένα ούτε κανενός… Να μη φοβάσαι τίποτα. Δε θα σε πειράξει κανείς, εσύ και το παιδί σου είσαστε ασφαλείς εδώ… Κι ύστερα, έχουμε γάμο σε λίγες μέρες, νύφη γίνεσαι, χαμογέλα και λίγο…!

             Ο καπετάνιος φεύγει, το βήμα του σταθερό κι αλαφροπάτητο συνάμα, η γυναίκα μένει μόνη ανάμεσα στα δέντρα, της φαίνεται πως κάποιος από κάπου μακριά της έχει κάνει ένα μεγάλο δώρο. Κι αυτή δεν ξέρει ποιον και πώς να ευχαριστήσει. Για πρώτη φορά εδώ και πολλούς μήνες ανασαίνει χωρίς τον κόμπο στο στομάχι της

Προς το βράδυ οι ομάδες αποχωρίζονται. Οι νεοφερμένοι φεύγουν, οι άλλοι τους αποχαιρετούν, ανταλλάσσονται λόγια αγώνα και θάρρους, πίστης για τη νίκη, την επερχόμενη αντεπίθεση, το ρόλο, το σημαντικό ρόλο που πρέπει να παίξουν ομάδες σαν αυτή εδώ του καπετάν Δίκαιου για να κρατηθεί αναμμένη η φωτιά της εξέγερσης και στην υπόλοιπη χώρα.

          Μια ψυχράδα έχει φωλιάσει όμως στις καρδιές όλων, έχει ριζώσει και κακοφορμίζει ήδη και πονά. Νυχτώνει.

           Αυτά πριν λίγες μέρες. Κι αύριο ο γάμος. Νερό βρόχινο στάζει από τα φύλλα μιας  οξιάς στο χώμα γύρω κι είναι σαν να κλαίει αδιόρατα η φύση για κάτι που είναι να συμβεί και το γνωρίζει μονάχα εκείνη.

Offline

 

Board footer

Написать администратору
© Copyright 2002–2005 Rickard Andersson